ЛЮДЗІ · ЗЯМЛЯ · ПОРЫ ГОДА
Гэта не рэпартажы з гатовай фермы, а сумленныя гісторыі пра жыццё, для якога аднойчы можа з’явіцца беражлівае месца.
Першы эскіз пачаўся з простага пытання: куды пойдзе трус, калі ўдзень горача, а ў садзе шматлюдна? Адказ вызначыў усё астатняе: спачатку цень, потым сховішчы і толькі пасля сцежка, па якой людзі змогуць прайсці, не займаючы ўсю прастору.
Чытаць главу →
Мы пакуль не ведаем, якая старая хата стане часткай сапраўднай фермы і ці здарыцца гэта ўвогуле. Гэтая гісторыя — абяцанне таго, як мы будзем на яе глядзець: не спяшаючыся, перш чым вырашаць, што рамантаваць, а што пакінуць як ёсць.
Чытаць главу →
Сажалку лёгка рамантызаваць здалёк. Зблізку праца пачынаецца з менш маляўнічых пытанняў: адкуль прыходзіць вада, куды яна сыходзіць і што ўжо расце на беразе. З гэтага пачынаецца і наша канцэпцыя.
Чытаць главу →
Ніводны бусел не абяцаў пасяліцца на ферме, якой пакуль няма. І ўсё ж гэты сілуэт для многіх неаддзельны ад беларускага лета: доўгія ногі на скошаным полі, шырокі круг над вёскай, раптоўны клёкат над дахам.
Чытаць главу →
Сад немагчыма прыспешыць. Магчыма, гэта самая сумленная праверка ўсёй ідэі: пасадзіць дрэвы задоўга да з’яўлення ценю, пакінуць месца для ўраджаю, які пакуль нельга сфатаграфаваць, і вяртацца дастаткова часта, каб заўважаць невялікія змены.
Чытаць главу →
Зімой прыгожым эскізам даводзіцца адказваць на цяжкія пытанні. Ці можна расчысціць сцежку? Ці адчыняцца дзверы пасля мокрага снегу? Ці ёсць сухое месца для ботаў, інструментаў і стомленых рук? Гісторыя стадолы пачынаецца менавіта з гэтых практычных дэталяў.
Чытаць главу →